Doświadczenie życia po śmierci

W aktualnym numerze NEXUSa jest bardzo ciekawy artykuł opisujący doznania życia po śmierci pewnego człowieka. Jest to ciekawe o tyle, że opis eksploduje emocjami, doświadczający człowiek nie był związany z żadną religią, był ateistą oraz człowiekiem bardzo negatywnie nastawionym do świata.

Autorem artykułu jest Mellen Thomas-Benedict, zamieszczam fragmenty. Bardzo nakłania do przemyśleń ;).

W roku 1982 zmarłem na nowotwór złośliwy. Mój przypadek nie nadawał się do operacji, a jakakolwiek forma chemioterapii mogła jedynie zmienić mnie w „warzywo”. Lekarze dawali mi od sześciu do ośmiu miesięcy życia.

W latach 70 miałem bzika na punkcie zdobywania informacji i stopniowo zaczynałem się martwić kryzysem nuklearnym, ekologicznym itd. Nie mając żadnego zaplecza duchowego zacząłem wierzyć, że przyroda popełniła błąd i że jesteśmy tylko rakiem toczącym tą planetę. Nie widziałem sposobu, za pomocą którego moglibyśmy się uporać z tymi problemami,, które sami stworzyliśmy. Uważałem, że ludzie są rakiem i właśnie to dostałem w zamian. To właśnie mnie zabiło

Należy uważać na swój światopogląd. on zawsze oddziałuje zwrotnie na nas, zwłaszcza jeśli jest negatywny. Mój był szczególnie negatywny. I właśnie to doprowadziło mnie do śmierci. Próbowałem różnych rodziajów alternatywnych metod leczenia, ale na próżno.
(…)
Zacząłem czytać o różnych religiach i systemach filozoficznych. Wszystkie były niezwykle interesujące i dawały nadzieję, że po tej drugiej stronie coś istnieje. Trafiłem na oddział intensywnej opieki medycznej.

Pamiętam jak obudziłem się pewnego ranka koło godziny 4:30 i po prostu wiedziałem, że to dziś. Obudziłem swoją opiekunkę i powiedziałem jej o swoim odczuciu. Umówiliśmy się, że zostawi moje ciało w spokoju przez 6 godzin, ponieważ wyczytałem, że najciekawsze rzeczy dzieją się zaraz po śmierci. Położyłem się spać.
Następną rzeczą jaką pamiętam był początek typowej śmierci klinicznej. Nagle dotarła do mnie świadomość, że wstałem mimo, że moje ciało nadal leżało w łóżku.
(…)
I była też Światłość w oddali. Podążyłem w Jej kierunku. Była bardzo podobna do tego, o czym wspomina wielu ludzi opisujących swe doznania. Była wspaniała, była namacalna, wręcz czuło się Ją. Byla nęcąca, chciało się do niej iść, tak jak chce się iść w ramiona idealnej matki czy ojca.
(…)
Gdy się zbliżałem, powiedziałem „Proszę zaczekaj chwile. Chcę nad tym pomyśleć, chcę o tym porozmawiać zanim pójdę.” Ku memu zaskoczeniu całe to doznanie zatrzymało się w jednej chwili. Każdy ma kontrolę nad swoim życiem po śmierci. Nie jesteśmy na żadnej bezwolnej przejażdzce. Moja prośba została wysłuchana i przeprowadziłem rozmowę ze Światłością.
(…)
Przekazane mi informacje mówiły, że podczas pośmiertnego przeżycia nasza wiara kształtuje obraz jaki pojawia się przed Światłością. Jeśli jesteś buddystą, katolikiem lub fundamentalistą, otrzymasz sprzężenie zwrotne najodpowiedniejsze dla Ciebie. Masz szansę przyjżeć się temu, lecz większosć ludzi tego nie robi.
Gdy Światłość ukazała mi swoją prawdziwą postać, uświadomiłem sobie, że to co widziałem, było Matrycą naszych Wyższych Jaźni.
(…)
Wszyscy jesteśmy bezpośrednio połączeni ze Źródłem. Światłość przekształciła się w najpiękniejszą rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem: mandalę ludzkich dusz na Ziemi. Ujrzałem to mając negatywny pogląd na to co się działo na naszej planecie. Gdy prosiłem Światłość o dalsze wyjaśnienia, zobaczyłem w tej wspaniałej mandali jak piękni jesteśmy w swej istocie. Jesteśmy najpiękniejszymi stworzeniami.

Ludzka dusza, oraz ludzka matryca, którą razem tworzymy, jest absolutnie fantastyczna, wyrafinowana, egzotyczna. Po prostu nie mogę wyrazić jak bardzo zmieniło to moją opinię o ludziach. Powiedziałem: „Boże, nie wiedziałem, że jak piękni jesteśmy”. Na jakimkolwiek poziomie niskim, czy wysokim, jakąkolwiek postać przybierasz, jesteś najpiękniejszym stworzeniem, jakie można sobie wyobrazić.
(…)
Światłość zdawała się wchłaniać mnie głębiej. Czułem jakby całkowicie mnie pochłaniała. Światłość Miłości jest nie do opisania.Poprosiłem o ukazanie reszty Wszechświata – poza naszym układem słonecznym, poza całą ludzką iluzją. Dowiedziałem się, że ta galaktyka, tak jak cały Wszechświat, obfituje w różnorodne formy Życia. Zobaczyłem wiele innych światów. Na początku myślałem, że dokądś podróżuję. Ale potem zrozumiałem, że to rozszerzała się moja świadomość by objąć cały wszechświat!
(…)
W pewnym momencie odkryłem, że znajduję się w sanie głębokiego bezruchu, poza ciszą. Mogłm widzieć i odczuwać Wieczność, poza Nieskończonością. Byłem w Pustce. Byłem w momencie przed stworzeniem świata, przed Wielkim Wybuchem. Trafiłem poza początek czasu/Pierwsze Słowo/Pierwszą Wibrację. Byłem w samym sercu Stworzenia. Poczułem jakbym dotykał Twarzy Boga. To nie było doznanie religijne, byłem po prostu, jednością z Wszechżyciem i Wszechświadomością.
Gdy mówię, że mogłem widzieć i odczuwać Wieczność mam na myśli, że mogłem doświadczyć, jak wszystko uczestniczy w nieprzerwanym akcie stworzenia. To nie miało początku, ani końca.
(…)
Pustka to próżnia lub nicość między wszelką fizycznością. To przestrzeń między atomami i ich składnikami. Współczesna nauka zaczęła badać tą przestrzeń. Nazywa ją punktem zerowym. Ilekroć próbuje się ją zmierzyć, wskaźniki przyrządów przekraczają skalę… lub nieskończoność jak kto woli. Jest więcej zerowej przestrzeni w waszym ciele i we Wszechświecie niż czegokolwiek innego!
(…)
W swej całkowitej konfiguracji energii galaktyka wyglądała jak fantastyczne miasto świateł. Cała energia, która znajduje się po tej stwonie Wielkiego Wybuchu, to światło. Każdy podatom, atom, każda gwiazda, planeta, nawet świadomość składają się ze światła i mają swoją częstotliwość i/lub cząsteczki. Światło to żywy twór, Wszystko składa się ze światła, nawet kamienie. Tak więc wszystko w przyrodzie żyje. Wszystko składa się z Bożej Światłości, wszystko jest bardzo inteligentne. Akt stworzenia jest badaniem Boskiego Ja w każdy możliwy sposób za pomocą każdego z nas.
(…)
Nie wiem, ile czasu spędziłem wraz ze Światłością w kategoriach ziemskiego czasu, lecz w pewnej chwili uświaodmiłem sobie, że udzielono mi odpowiedzi na wszystkie pytania i że pora wracać. Gdy zacząłem wracać do cyklu życia nawet nie przyszło mi do głowy, że mógłbym wrócić do tego samego ciała. To nie miało dla mnie znaczenia. Ufałem całkowicie Światłości i Życiu. Zażyczyłem sobie nie zapomnieć tych informacji i doznań, które poznałem po drugiej stronie. Usłyszałem „Dobrze”. To było jak pocałunek dla mojej duszy.

Przeszedłem przez proces reinkarnacji, mając nadzieję, że urodzę się jako nowy człowiek. Potem obudziłem się, zobaczyłem i światło na zewnątrz. Chciałem wstać aby podejść do niego, ale wypadłem z łóżka. Opiekunka usłyszała głośne plaśnięcie, przybiegła i znalazła mnie na podłodze.
(…)
Na początku nie miałem w pamięci całego zapisu podróży. Błąkałem się po tym świecie, wciąż zadając pytanie: „czy ja żyję?”. Ten świat wydawał mi się bardziej snem niż poprzednio. Po trzech dniach czułem się już normalnie, jednak inaczej niż kiedykolwiek dotąd. Zapis mojj podróży przez życie po śmierci pojawił się w mojej pamięci. Od tego momentu nie widziałem niczego złego w żadnym człowieku. Wcześniej lubiłem osądzać ludzi. Uważałem, że większość jest niespełna rozumu.
(…)
Podczas mojej wędrówki trafiłem również w miejsce zwane powszechnie Piekłem i bardzo mnie ono zaskoczyło. Nie zobaczyłem tam szatana ani zła. Mój pobyt w piekle był doświadczeniem nieszczęścia i ignorancji każdej osoby. Piekło było jakby wiecznym nieszczęściem. Mimo to dla każdej z milionów zajdujących się w okół mnie dusz świecił się niewielki płomyk światła, ale żadna z nich nie zwracała na niego uwagi. Były bardzo pochłonięte swoją traumą, swoim smutkiem i żalem. Po chwili, która wydała mi się wiecznością, zacząłem wzywać Światłość niczym dziecko wzywającego swego rodzica na pomoc.
(…)
Od mojego powrotu doświadczyłem jeszcze raz spontanicznie Światłości i nauczyłem się, jak dostać się do tej przestrzeni w każdym momencie podczas medytacji. Każdy z nas może to zrobić. Nie trzeba umierać, ani doznawać przeżycia bliskiego śmierci jak ja.

Więcej na temat świadomego opuszczania ciała fizycznego i eksploracji terenów niematerialnych można przeczytać w książkach Roberta Monroe i Bruca Moena. Bardzo polecam 🙂

Osobiście jak najbardziej wierzę w nieśmiertelność duszy, reinkarnację i moc pozytywnych wibracji (emocji). Ma to dużo współnego z buddyzmem czy hinduizmem, ale nie czuję się doktrynalnie związana z żadną religią. Ciekawa jestem co katolicy mocno związani ze swoją wiarą powiedzieli by na temat tego typu opisów zaświatów 🙂

Reklamy

One Response to Doświadczenie życia po śmierci

  1. robertcb says:

    Świadomość to nie mózg.

    Mózg jest kwantowym odbiornikiem duchowej świadomości.
    Teoria dualizmu interakcyjnego John Carew Eccles’a,
    oraz kwantowa teoria świadomości Orch-OR
    Rogera Penrose i Stuarta Hameroffa – są prawdziwe.
    Neuronalna transmisja synaptyczna w mózgu
    – nie tworzy świadomości ani naszych myśli.

    Przeczytajcie ten artykuł i poznajcie prawdę:

    http://radioamator.elektroda.eu/swiadomosc.html

    lub wpiszcie w wyszukiwarkę: świadomość to nie mózg

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: